Üç aylar, gönül dünyamıza bahar neş’esi getiren, îmânî heyecan ve ahlâkî güzellikleri kuşanma konusunda yeniden derlenip toparlanma mevsimidir.
Fikirde, düşüncede, ruhta ve topyekün hayatımızda yeniden canlanma, daha diri bir İslâmî hayatı yaşama fırsatlarını yakalama zamanıdır.
İnsanı tedricî bir temizliğe tâbî tutar bu mevsim. Elimize, dilimize, gözümüze ve bütün uzuvlarımıza sahib olma şuurunu geliştirir.
İlkbaharda açan çiçekler gibi, mü’minin gönlünde sevinç çiçekleri açar, muhabbet esintileri eser bu mevsimde.
Gazab-öfke, kin, nefret, hased, kibir, gurur, riya gibi kötü huylar, rahmet rüzgarlarıyla erir gider. Merhamet, şefkat, infak ve sehavet damarları açılır gönüllerde. Tatlı dil, güleryüz, afv, müsamaha-hoşgörü, tevazû ve hılim gibi güzellikler yeşerir mü’minde.
Kâmil mü’min, bu ayları ibadet ve taat için fırsat bilip salih amellerini çoğaltmaya çalışır.
Gelip geçici lezzetlere aldanan, fânî pırıltılara kanan, hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya dalan kimseler için bu aylar, Rabbımızdan bir uyarı, bir hatırlatmadır. İntibaha gelmemize, gafletten uyanışımıza, silkinip kendimize gelmemize ve mağfiret olunmamıza vesiledir.
“Rahmetim, gazabımı geçmiştir” buyuran Allah -celle celâlühü- kullarına rahmetiyle muamele edebilmek için , zaman dilimi içinde belli vakitleri mağfiretine vesile kılmış ve rahmetini yeryüzüne bolca indirdiğini bildirmiştir. Devamı »
